Pasiasta bluzka

Krótko i na temat: dzianinowa bluzka uszyta z ponadczasowego modelu. Jedynie co zmieniłam w stosunku do oryginału to wykończenie dekoltu - wszyłam plisę zakłócającą ten pasiasty ład, zamiast zwyczajnie podwijać. 

materiał: dzianina (wiskoza)
model: Burda 2/2009, numeru modelu nie pamiętam

Szybkie uzupełnianie szafy

Tym razem poszłam na łatwiznę czyli postanowiłam nie męczyć się z dopasowywaniem kolejnego burdowego wykroju do mojej sylwetki tylko wykorzystywałam sprawdzony już wcześniej szablon. Tym sposobem powstała kolejna bluzka z wodą również z dzianiny wiskozowej, miękkiej i bardzo przyjemnej w noszeniu. 

Tak sobie myślę, że jeśli chodzi o ten model, to nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa :) Przałaby się "woda" w wersji jesiennej z długim rękawem :)  

wykrój - Burda 9/2012 model 130A
materiał- dzianina wiskozowa

Bluzka z wodą

I znów kilka miesięcy przerwy -  marna ze mnie blogerka. Z resztą ostatnio nawet zapał do szycia jakoś zmalał, ale że sklepy kuszą pięknymi materiałami, to od czasu do czasu coś spod igły wyjdzie :)
Na wiosnę uszyłam bluzkę z lekko połyskującej dzianiny wiskozowej - materiał aż prosił się o "wodę".

 

 Jeśli chodzi o wykrój to rękawy skróciłam i pozbyłam się marszczenia na bocznym szwie.

wykrój - Burda 9/2012 model 130A
materiał- dzianina wiskozowa

Ponownie krata

Tak naprawdę to sukienka powstała dużo wcześniej niż ta spódnica, ale jak zwykle był problem ze zgraniem się kilku czynników: mnie, osoby fotografującej i odpowiedniej pory dnia. Ale w końcu dało się zrobić zdjęcia, wyrzucić z nich 3/4 i wybrać kilka do zamieszczenia tutaj. 

Sukienka ma dość wysoki dekolt ale o to mi chodziło, w końcu to nie lato :)
Żeby nie było nudno, to przesunęłam linię kraty unikając dopasowania góry z dołem - teraz wszystkim muszę tłumaczyć, że nie jest to niedopatrzenie, tylko celowe działanie :)

 

Tylnego szwu spódnicy nie udało się idealnie zgrać - po praniu materiału linie karty przy jego brzegach zaczynały lekko opadać. 

 

Bok już wygląda lepiej :) ale nie idealnie.

Z racji luźnego splotu materiału w części spódnicy wszyłam podszewkę, której  w oryginalnym wykroju nie było. Zapasy spódnicy i rękawów przyszyłam ręcznie.

Na chwilę obecną kratek mam dość, resztę materiału chowam do szafy (po co ja kupiłam 4m????) i poszukam może czegoś w kwiaty :)


wykrój: 122, Burda 11/2012
Mateiał - elano-wełna, poliester (podszewka)

Sukienka z fartuszkiem ;-)

Sukienki to coś co lubię nosić latem. Powód jest prosty - nie muszę dobierać bluzki do spódnicy i odwrotnie :) . Prawdę mówiąc nie uszyłam do tej pory żadnej spódnicy. Pierwsza skrojona 2 tygodnie temu przed urlopem leży obok i czeka ... chyba na przyszłe lato ;-) Ale do rzeczy . Sukienka to wykrój z lutowej burdy. Przeróbki oczywiście były konieczne - dekolt wg mnie był mało letni więc go pogłębiłam i tradycyjnie skróciłam górną część poprzez obniżenie linii ramion i dekoltu.  

Model ma fajny  kształt, góra dopasowana, dół z kawałków koła, długość nietypowa ale krótsza nie miała by już tego retro uroku. 

Co mi się nie podoba? Po pierwsze marszczenie z tyłu - zastanawiam się nawet czy tego nie popruć i nie zrobić zaszewki (ale przeróbek nie znoszę). Po drugie - kieszeń, zupełnie niefunkcjonalna, utrudniająca szycie - w moim przypadku poszerzanie sukienki w biodrach. Dlatego dla dziewczyn niestandardowych polecam skrojenie zaznaczonej poniżej części (nr 8) z dwóch kawałków materiału z większym zapasem na szwy - zupełnym przypadkiem czyli z braku materiału coś takiego zrobiłam, bo inaczej czekałoby mnie sztukowanie.

 
Ogólnie wygląda to dość ciekawie - ot taka sukienka z fartuszkiem :)

 Demonstracja kieszeni (a może fartucha) :)

 I oczywiście Brutus musi się też pokazać :)

wykrój: 101, Burda 2/2014

materiał - len z wiskozą (nie napiszę jak "dobrze" się to prasuje ;-) )

Plażowa sukienka, która nigdy plaży nie widziała

          Przy okazji przygotowywania zdjęć do poprzedniej sukienki okazało się, że pominęłam letnią sukienkę plażowo-domową. Jeszcze w ubiegłym roku wymyśliłam sobie że potrzebuję czegoś na upalne dni - sukienki  wygodnej, lekkiej i nieskomplikowanej w szyciu :). Wybór padł na  sukienkę, której wykrój przodu  tyłu jest taki sam :) Nie ma w niej zaszewek ani zamka, nie ma kieszonek (bo z nich zrezygnowałam) - po prostu łatwe i proste szycie. 

        Do jej uszycia postanowiłam wykorzystać dzianinę. którą dawno temu kupiłam na allegro. W dotyku i wyglądzie przypomina trochę materiał strojów kąpielowych ale jest wiskozą :) Do tego jest "chłodna" więc całkiem przyjemnie się w niej chodziło w upalne dni - w ogrodzie, po pracy  i jakoś nie po drodze jej było nad jezioro :)

Żeby nie było tak "workowato" dorobiłam pasek.

Jak zwykle Brutus wkręcił się na sesję :)

mykrój: Burda 6/2011, model 133 B
materiał: dzianina wiskozowa

Sukienka z wodą

           Nadeszła jesień zatem czas na coś cieplejszego na przykład sukienkę z marszczeniem z Burdy 10/2012.
           Jak zwykle przy wykrojach z Burdy nie obyło się bez komplikacji. Poza standardowym już przejściem w okolicy bioder od rozmiaru 36 do 38, musiałam zwęzić plecy w najszerszym miejscu o ok. 10cm  Dobrze, że zrezygnowałam z zamka - nie wyobrażam sobie jego kilkukrotnego prucia i wszywania  (wiem, wiem, zawsze można najpierw sfastrygować).
 

sukienka: Burda 10/2012, model 118A,
materiał: dzianina punto

Fioletowa sukienka

        Sukienka, która powstała prawie 2 lata temu na wesele kuzynki. Ta sukienka to podwójne szycie, bo podszewka ma taki sam wykrój (łącznie z marszczeniami) i jest połączona z częścią wierzchnią w podkrojach (przez co wszystkie zapasy są ładnie schowane wewnątrz). Ale podwójne szycie to również podwójna zabawa z marszczeniami i to na satynie! Dobrze że to była gruba satyna, i nie ślizgała się aż tak mocno. Ale z drugiej strony przez tę  "grubość" jest w niej jednak trochę gorąco. Nie obyło się bez wpadki, czyli po zszyciu prawie wszystkiego (zamka też) okazało się że dekolt mam prawie w pasie :D Na szczęście obniżenie linii ramion wystarczyło a zamek po prostu skróciłam i wykończyłam tył ponownie. Przez tę poprawkę samoistnie zrobiły się małe rękawki, a może po prostu za mało zmarszczyłam ramiona?
        Do sukienki założyłam biały żakiet, na którym przekonałam się że ołówek dobrze ściera się na papierze ale wyprać go z tkaniny to już inna historia :) Szyjąc go eksperymentowałam z wykończeniem zapasów lamówką (żakiet jest bez podszewki), ale niezbyt mi to elegancko wyszło, więc na tym jednym modelu zakończyłam eksperyment. Materiał żakietu to ten sam z którego szyłam torebkę w paski :)

 
wykrój sukienki - Burda 3/2011   model 110
materiał sukienki - gruba satyna
wykrój żakietu - Burda 2/2011 model 108
materiał żakietu - robo (taka nazwę miał u mnie w sklepie)

Biało - czarno

     Na lato uszyłam dwie luźne bluzki z wykroju Burdy 1/2013 (model 123A). Wybrałam rozmiar 34, ponieważ szyłam z dzianiny i wolałam nie ryzykować, że wyjdzie mi koszula nocna zamiast bluzki. Od razu po przymiarce wykroju okazało się, że wloty rękawów, to znaczy tego co ma udawać rękawy :) sięgają niemal pasa. Niestety zdarza się to często w burdowych wykrojach.
Może po prostu mam za krótki korpus? :D. 

      Metoda zmniejszania wykroju była bardzo prosta. Narysowałam dwie równoległe linie w odległości 4cm i wycięłam to co pomiędzy nimi :) Nierówności na rękawach zaokrągliłam.  Wydaje mi się, że modyfikacji należałoby jeszcze poddać ramię tylnej części wykroju. Tam narysowane jest marszczenie co w praktyce średnio mi się podoba. Ale to może przy innym kolorze, innym razem :)

 zdjęcia modelu - burda.pl

I kilka zdjęć efektów szycia

nieproszony gość na planie :)

wykrój - Burda 1/2013, 123A

materiał -  dzianina bawełniana